Dyer's Greenweed, Dyer's Broom, Dyer's Mignonette, Dyer's Whin, Waxen Woad and Waxen Wood are all names used for the same dye plant known in Latin as Genista Tinctoria.
Het werd vaak in verfmolens gebruikt als vervanger voor Weld, wanneer de Weld-prijzen te hoog waren. In de 17e en 18e eeuw waren Weld-prijzen gekoppeld aan tarwe; wanneer de tarweprijzen stegen door wereldwijde tekorten, gaven Europese boeren de voorkeur aan het verbouwen van tarwe in plaats van Weld, wat vervolgens leidde tot prijsstijgingen voor de verfstof.
Edward Bancroft noemt het alleen kort in zijn boek, Berthollet schrijft in "Elements of the Art of Dyeing"; ...die overvloedig groeit op droge en heuvelachtige gronden, een gele kleur geeft die in schoonheid niet te vergelijken is met die van weld en saw-worth, maar die voldoende duurzaamheid verkrijgt door middel van mordanten.
Het is een kleine bosachtige struik die 60-90 cm hoog wordt en bladverliezend is, wat betekent dat hij geoogst moet worden tijdens het seizoen, dat loopt van het voorjaar tot het vroege najaar. Hij groeit zowel in het wild als gecultiveerd in zonnige gebieden in het Middellandse Zeegebied. Soms wordt hij verward met Scottish or Spanish broom maar die zijn beide hoger dan de Genista Tinctoria (they dye as well, but need higher WOF).
In de natuurlijke geneeskunde worden de bloeiende twijgen van de struiken gebruikt om het lichaam van gifstoffen te reinigen. Bijvoorbeeld, men denkt dat het werkt als een cathartic, het reinigen en zuiveren van de darmen als een natuurlijke laxeermiddel. Men denkt ook dat het iemand overdreven laat zweten. Ik heb dit zelf niet geprobeerd, omdat ik er de voorkeur aan geef om met mijn materialen te verven, in plaats van er thee van te zetten.
De actieve kleurstofverbinding in de plant is isoflavone genistein, evenals kleinere hoeveelheden flavone luteolin en apigenin. Samen zorgen ze voor een matig goede lichtbestendigheid op goed gemordanteerde stoffen. De Genista Tinctoria available in our webshop is grown and processed in France.
Voor dit verfbad heb ik eerst al onze proefstukken behandeld met aluminium tri formate, je kunt over dit aluminium mordant hier lezen. Ik neig er nu naar om al mijn stoffen koud te mordanteren, om natuurlijke hulpbronnen te besparen. Een bijkomend voordeel dat ik heb ontdekt, is dat het koude mordanteren in een emmer die permanent op de grond staat kan worden gedaan en me veel sjouwwerk bespaart. Spoel stoffen altijd na het mordanteren, het is goede praktijk om logische redenen; mordanten trekken kleurstoffen aan, dus je wilt dat het mordant alleen aan de stof vastzit en niet zonder reden ronddrijft in je verfbad.
Ik gebruikte ongeveer 30% WOF gedroogde Dyer's Broom.
Na het lezen van dit uiterst informatieve blog van Catherine Ellis begrijp ik nu dat de gele kleurstoffen min of meer zuur zijn en dat de zuurgraad verhindert dat de kleurstof zich goed aan de stof hecht. De droge verfstof kan een beetje weken gebruiken voordat je gaat verhitten, maar natuurlijk ben ik daar veel te ongeduldig voor, dus zette ik gewoon het vuur hoger om het op gang te krijgen. Ik neem aan solar dyeing hier ook niet slecht voor zou zijn.
Ik maakte twee batches verf om te beslissen of ik het een gewoonte wil maken kalk aan het verfbad toe te voegen om de zuurgraad te neutraliseren, dus is er één met en één zonder de kalk.
Ik ben gestopt met het koken van kleurstoffen, tenzij ik de pan per ongeluk op het vuur vergeet. Ik verhit tot net onder het pruttelen gedurende ongeveer een uur en laat het daarna afkoelen.
Rechts; zonder kalk
Links: met kalk
Verfresultaten na ongeveer een uur verven, spoelen en drogen; op een gegeven moment zal ik leren een verftas te gebruiken en niet zoveel tijd te verspillen aan het uitzoeken van alle stukjes en brokjes. Een echte verfstudio zou ook helpen... maar ik dwaal af.
Weld heeft de neiging wat vlekkerig te zijn op zijde, en Dyer's Greenweed heeft dit veel minder.
Een close-up vergelijking naast elkaar per type stof. Allemaal gemordant met aluminium tri formate, koud in dezelfde mordant-batch.
Ik ben erg blij met het VROLIJKE geel dat dit me geeft. Niet neigend naar groen zoals sommigen doen, of op de bruin/oranje grens van Marigold. Gewoon een simpel, vrolijk geel.
Kalk toevoegen wordt vanaf nu voor mij standaardpraktijk bij gele kleurstoffen; ik had de indruk dat het hielp om meer opbrengst uit de verfstof te halen, maar die bewering zou verder onderzocht moeten worden met exacte metingen.
Persoonlijk: Dit zijn vreemde Corona-tijden, en ik kan niet uitleggen hoe blij ik ben gewoon mijn kleine proefjes te verven en ze te zien zwaaien terwijl ze in de warme namiddag drogen. Een kleine herinnering voor mij om nooit iets als vanzelfsprekend te beschouwen, ooit.
Veel verfplezier voor iedereen, waar je ook bent.
0 reacties